Kawałek kredy

Trzeba się urodzić

do wszystkich chwil umierania

świat jeden – planeta jedyna i nieodwracalna

Cóż dam wam oprócz serca

rośliny w owoce obfite

wodzące mnie na pokuszenie?

Nie umiem czytać waszych przeznaczeń – ptaki

i choć staram się myśleć o was najciszej jak tylko potrafię

- i wierzę, że wy też tak o mnie myślicie

cóż może ten wiersz, który nigdy

nie będzie mapą waszych przelotów

i choć to pisanie

jak serce węża dba zawsze

o dobre towarzystwo

jest jak oścień mój

wraz z tym wierszem spisany na straty.

Ocalcie proszę

maleńki kawałek kredy

to dla was wyjście ze wszystkich szkół

do wieczystej tożsamości.

Do tego, że trzeba się urodzić

i wiedzieć, że poza logiką nie tylko obłęd

ale i litery zielone – tęcza wśród burzy

i wśród zapomnianego

Wieczny i Biały Ptak pamięci