Gwiazdy

Kogo z kim dziś gwiazdy złączą?

Komu prześlą myśl kojącą?

Komu spokój cichy dadzą?

Dokąd wiersz mój poprowadzą?

Czy dzieciństwo czy wiek stary

Czy też z tarczą czy na tarczy

Czy to w tańcu czy w modlitwie

Gwiazdy wiedzą to najciszej

I z najdalszej mgławicy marzeń

Przesyłają światło – rysy matczynej twarzy

Kawałek kredy

Trzeba się urodzić

do wszystkich chwil umierania

świat jeden – planeta jedyna i nieodwracalna

Cóż dam wam oprócz serca

rośliny w owoce obfite

wodzące mnie na pokuszenie?

Nie umiem czytać waszych przeznaczeń – ptaki

i choć staram się myśleć o was najciszej jak tylko potrafię

- i wierzę, że wy też tak o mnie myślicie

cóż może ten wiersz, który nigdy

nie będzie mapą waszych przelotów

i choć to pisanie

jak serce węża dba zawsze

o dobre towarzystwo

jest jak oścień mój

wraz z tym wierszem spisany na straty.

Ocalcie proszę

maleńki kawałek kredy

to dla was wyjście ze wszystkich szkół

do wieczystej tożsamości.

Do tego, że trzeba się urodzić

i wiedzieć, że poza logiką nie tylko obłęd

ale i litery zielone – tęcza wśród burzy

i wśród zapomnianego

Wieczny i Biały Ptak pamięci

***

Znów słowa uparcie nawlekam

Od człowieka do człowieka

Znowu wychodzę od intencji

Znowu historii zbroja chrzęści

Znowu pokochać chcę nielubiane

Znowu w znajomą pukam bramę

Znowu rozmowy jakieś strzępy

Znowu rycerski duch nieulękły

Dla was spisuję słowa proste

Jak międzyludzkie błękitne mosty

***

Są takie słowa stare

I zapomniane gesty

I nie wiesz czy wiersz się pisze?

Czy listowie szeleści?

Jakaś fraza ulotna

W pamięci się budzi

I już ksiądz Jan Twardowski

„…śpieszy się kochać ludzi…”

Czy poezja jest sztuką?

Czy to zwyczajne rzemiosło?

Nie sprzeczajmy się o pióro gołębia

Piszmy zwyczajnie prosto

Serce najlepiej dyktuje

Jakie pisać słowa

Od zaszczytów pieniędzy mu bliższa

Inteligencja obiegowa

Ja wybieram coś dla was

Czy ktoś mnie wybiera?

Modlę się by wróciła

Niebieskości era

Świat dziś żąda

Nie umie prosić o lazury

A wiemy gdzie się zbierają

Ciemne burzowe chmury

Uczmy się czytać ciągle

Znaki rzeczywistości

Serca często pytajmy

Wie mądrze i najprościej

Idź ze mną

Idź ze mną w ciszę najgłębszą

W bezpowrotność i grozę

Stamtąd módl się do Boga

Który cudowny świat stworzył

W otchłani w najgłębszej głębi

Zachowaj serce gołębie

Ono cię obroni

Dlatego że bezbronne

Jeśli ty wspomnisz różaniec

I ja na wieki wspomnę

Spatif w Sopocie

Były wiersze w kawiarni

I dobra herbata

I było żeś się z ludźmi

Jak z ptakami bratał

Można było zjeść

Porozmawiać z barmanem

Nawet jeśli ktoś zaspał

O czwartej nad ranem

Cały wystrój jak pamiętnik

Tu się pomódl tam przyklęknij

Wiele sław tam zachodziło

Ciekawość zmieniła się w miłość

Miłość dla ptasich losów

Poetów łączyła

Czy na przemijanie z wiatrem

Jest jakaś ziemska siła?

Ile?

Ile piegów w Toto-Lotku

Ile nici w wełny motku

Ile splątań w kłębkach drutu

Ile w trąbkach tu-tu-rutu

Ile piasku jest na plaży

Ile w cichym sercu marzeń

ile w wierszach jest refleksji

ile fryzjer ma koneksji

ile w głowie rekompensat

jaka w sercu jest rezerwa

tyle w lasach heraldycznych

hrabin od pokoleń ślicznych

***

Są takie chwile w życiu

Szarego człowieka

Których nikt nie opowie

Na które nikt nie czeka

Są takie godziny

Zmiennej wciąż pogody

I ani stary nie jesteś

Anie nie czujesz się młody

Życie jak partia szachów

Debiut gra środkowa końcówka

To wielka niewiadoma

Wersety rymy słówka…

***

Być może to tylko jesień
Wątek nikły z nikłych
Być może to tylko serce
Do kochania nawykłe
Być może to bezpowrotność
Albo dzień powszedni
Gdy są ludzie w jesieni bogaci
I są w złoto biedni
Czy jakieś westchnienie sprzed laty
Ktoś pamięta jeszcze?
W kim jesień a kim złoto
Wywołuje dreszcze?
Coś mi mówi, aby jesieni
ze złotem nie mieszać
że trzeba czekać na frazę
a ja umiem czekać
i od starożytności
zaczepiam tę przędzę
że jest gorzej niż było
ale lepiej jak będzie

Początek jesieni

Ofiaruję ci miła

Tej jesieni początek

To poetycka pora

Babiego lata wątek

Już niedługo z drzew naszych

Zaczną opadać liście

I podziwiać będziemy

Jak mienią się złociście

Już zaczynają palić

Na polach ogniska

To jesień się zapowiada

Że nadchodzi, że przyszła

Zmienia się nasza przyroda

Kwiatów jesienne odmiany

Niechaj będą dla wszystkich

Szczególnie dla zakochanych

Jakoś lirycznie nadają

Tej jesieni początek

Przyjmij ten wiersz na zawsze

Ode mnie i od prządek

- Pejzaż - Ryszard Duch - olej na płótnie -

Port wiecznego zbawienia

Tak wyglądać może port wiecznego zbawienia

Cierpliwe anioły zajmują się

Tkactwem produkcją piszczałek

Liczeniem gwiazd

Zestawiają kolory niewyobrażalnie cudnie

Te kolory są poza widzeniem

Światła postrzeganego przez ziemian

Dlatego są niewyobrażalnie cudne

Anioły zajmują się też przygotowaniem raju

Mieszają fantastykę baśni

I realizm prześcigającym

Najśmielsze oczekiwania nauki

Kocham anioły

Zmierzając do portu wiecznego zbawienia

Jestem uległy

Nigdy się nie zbuntuję